1. Ο λαός στο σύνολό του δεν μπορεί να έχει άριστη γνώση της πολιτικής

Ο λαός στο σύνολό του δεν μπορεί και δεν πρέπει να πασχίζει να μάθει την πολιτική στο σύνολό της.

Η δημοκρατία εντελώς υποκριτικά θεωρεί ότι όλοι οι πολίτες έχουν άριστη και ίση γνώση και κρίση για τα πολιτικά πράγματα . Έτσι δυστυχώς ζητά από το λαό πολλά και πάνω από τις δυνάμεις του. Του ζητά πχ, να αξιολογήσει έναν υποψήφιο ή εν ενεργεία Πρωθυπουργό. Για να αξιολογήσει όμως κάποιος τη δουλειά ενός Πρωθυπουργού πρέπει να τη γνωρίζει καλά, πράγμα αδύνατον. Όπως είναι αδύνατον ο κάθε πολίτης να ξέρει τα πάντα για την ιατρική, την πυρηνική φυσική, την οικονομία και γι’αυτόν ακριβώς το λόγο η κοινωνία των ανθρώπων έκανε τις επιστήμες και τους επαγγελματίες επιστήμονες για κάθε δουλειά .

Έτσι πρέπει και η πολιτική να γίνει η κορυφαία των επιστημών και η πολιτική πράξη να ασκείται από λίγους, έντιμους ,με γνώσεις, με εμπειρίες, επαγγελματίες πολιτικούς επιστήμονες. Αυτοί μόνον θα μπορούν να παίρνουν τις κορυφαίες αποφάσεις για το καλό και το δίκαιο του συνόλου της κοινωνίας, χωρίς τις εξαρτήσεις από τα μεγαλοσυμφέροντα και την συναλλαγή της ψήφου.

2. Ο λαός δεν ψηφίζει για το γενικό αλλά για το ατομικό του συμφέρον

Η σημερινή δημοκρατία εντελώς υποκριτικά, θεωρεί ότι το σύνολο των ψηφοφόρων προσέρχεται στις κάλπες με στόχο να ψηφίσει το άριστο, για το σύνολο της κοινωνίας, όπως θα έκανε ένας βαθύς γνώστης της πολιτικής, εντελώς αντικειμενικός κριτής-δικαστής και έξω από τα όποια συμφέροντα, για το καλό του συνόλου της κοινωνίας.

Δυστυχώς όμως, είναι γνωστό ότι όλοι μας ψηφίζουμε για τα ατομικά, τα επαγγελματικά μας συμφέροντα, κανείς δεν ψηφίζει κόντρα στα άμεσα συμφέροντά του. Δυστυχώς ο λαός το μόνο που μπορεί να κάνει σωστά, είναι να εκφράζει τα θέλω του, τις επιθυμίες, τα συμφέροντά του.

Η σημερινή δημοκρατία στη συνέχεια, απλώς μετρά τα θέλω και με βάση την αριθμητική της πλειοψηφίας, ορίζει το δίκαιο. Είναι όμως αυτό το δίκαιο για το σύνολο της κοινωνίας; Ασφαλώς και όχι.

Γι’αυτό λέω ότι είναι ουτοπία, είναι μια χίμαιρα να πιστεύουμε, ότι με τη δημοκρατία θα πετύχουμε το απόλυτο δίκαιο, την άριστη λύση, τη“λύση του Θεού”.

Αξιώματα Δικαιοκρατίας

2. Η απόλυτη δικαιοσύνη

Για κάθε κοινωνικό ,πολιτικό θέμα - πρόβλημα υπάρχει πάντα μία άριστη μοναδική λύση, αυτή που εγώ ονομάζω “η λύση του Θεού”, τη λύση που θα έδινε ο Θεός με την έννοια του υπέρτατου, σοφού, δίκαιου όντος.

Η λύση του Θεού αν και φαντάζει άπιαστη, είναι εύκολο να βρεθεί, αν για παράδειγμα έναν από τους κερδισμένους από κάποια δημοκρατική απόφαση τον μεταφέρεις στη θέση των αδικημένων, τότε θα καταλάβαινε αμέσως την αδικία σε βάρος του στη νέα θέση και θα ζητούσε να διορθωθεί η απόφαση. Αυτή τότε η διορθωμένη απόφαση, θα ήταν η απόφαση που θα δικαίωνε και τις δύο πλευρές, άρα θα ήταν η λύση του θεού .

Τη λύση του Θεού μπορεί εύκολα να βρει κάθε τρίτος δικαστής, έξω από τα αντικρουόμενα συμφέροντα, (όπως συμβαίνει στα δικαστήρια), ιδιαίτερα αν είναι απόλυτα γνώστης του συγκεκριμένου θέματος.

Τη λύση του Θεού αντίθετα δεν μπορεί να τη βρει ένας ψηφοφόρος που καλείται να επιλέξει το δίκαιο κόντρα στο όποιο δικό του συμφέρον.

1. Η λύση του θεού

Το “Κοινωνικό συμβόλαιο” είναι η άτυπη, διαχρονική σύμβαση του ανθρώπου, βάση της οποίας επιλέγει να ζει με ειρήνη, ασφάλεια και δικαιοσύνη μέσα σε μία κοινωνία ανθρώπων.

α) Ζώντας μέσα σε μια κοινωνία, ο κάθε άνθρωπος, εγκαταλείπει ενσυνείδητα μέρος των φυσικών του ελευθεριών (ελευθερίες που είχε στη ζούγκλα και που είχαν σχέση με τη φυσική του ρώμη, με τη δύναμη των πολλών) προκειμένου να απολαμβάνει την ασφάλεια και το δίκαιο.

β) Υπέρτατος στόχος του “Κοινωνικού συμβολαίου”, δεν μπορεί παρά να ήταν και να είναι διαχρονικά η απόλυτη δικαιοσύνη, μεταξύ όλων των μελών της κοινωνίας.

3. Ηθικός δικαιικός κανόνας

Ο πιο σημαντικός ηθικός δικαιικός κανόνας είναι αυτός που ορίζει ότι τα δικαιώματα του κάθε ατόμου πρέπει να φτάνουν μέχρις εκεί που δεν στερούν αντίστοιχα δικαιώματα άλλων συμπολιτών του.

Δεν γίνεται όμως αντιληπτό ότι τα πολιτικά μου δικαιώματα, η ψήφος μου μπορεί να κάνει κακό σε κάποιους άλλους συμπολίτες μου, που δεν θέλουν να υποστούν τα δικά μου θέλω. Άρα η ψήφος μου είναι με την έννοια αυτή, ένα καταχρηστικό δικαίωμα εναντίων των άλλων πολιτών.

Στόχος Δικαιοκρατίας

1. Κοινωνικό συμβόλαιο

Η Δικαιοκρατία θέτει ως στόχο της, την υλοποίηση του βασικού προτάγματος του κοινωνικού συμβολαίου. Δίκαιο για όλους ταυτόχρονα και πάντοτε. Τη λύση δηλαδή που θα έκανε ταυτόχρονα ευτυχισμένους και δικαιωμένους όλους μαζί τους πολίτες.

Στην Δικαιοκρατία ο κάθε πολίτης, συλλογικότητα, οι ίδιοι οι ανεξάρτητοι πολιτικοί επιστήμονες λειτουργοί, καταθέτουν τις ιδέες, τις προτάσεις τους ως αγνωστικιστές, κατά τον Σωκράτη.

Ο καθένας δηλαδή καταθέτει την ιδέα του σε ένα ζυμωτήρι ιδεών, όπου δεν μετριούνται ποιες είναι οι πολλές ή οι λίγες, αλλά στόχος είναι να βγει μία πρόταση, η όποια, μόνη της ακατέργαστη ή κάποια συνισταμένη, που θα ικανοποιεί το αίσθημα δικαίου όλων των τελικά αποφασιζόντων ανεξάρτητων αρίστων πολιτικών επιστημόνων και όχι αυτή που θα εξυπηρετεί τα περισσότερα συμφέροντα.